Acılarımız katlanıyor gittikçe...
İyileşmesi zor yaralar açılıyor bedenlerimizde...
Sönüyor daha baharında ocaklar....
Bu nasıl adalet? Bu nasıl çile?
Öpe koklaya uğurluyorsun işe,okula ya da mahalleye. Kendi ellerinle gönderiyorsun çoğu kez bilinmezliğe. O küçücük bedenler, o masum gözler, bir şekere, 2 tatlı söze kanıyor belki de.
Ve sönüyor daha bağarında ocaklar...
Giden gittiğiyle kalıyor, acılar yakıyor yürekleri...
O acıyla feryadını duyurabilenlere ne mutlu...
Televizyonlarda 2 dakikalık haber oluyor kimileri...
Kimileri elektrik direklerine afiş...
Hayat hikayeleri anlatılmaya değer bulunanlar şanslı. Elektrik direklerine afiş olanlar tedirgin. 2 gün sonra ya hırçın bir rüzgara teslim ya umursamaz ellere yada üstlerine yapıştırılan diğer afişlere...
Hani, "Yaşamayan bilemez" derler ya bir masum bakış, 2 tatlı söz, belki 1 damla gözyaşıyla herkes üstüne düşen görevi yapmış sayıyor kendini.
Ya gidenler....
Ya biten hayatlar...
Verilen rakamlara göre 1095`i kız 1660 çocuk kayıp...
Ve bunlar kayde geçmiş olanlar...
Nasıl insanlar olduk biz...
Nasıl bir toplum...
"Para" ne kadar da canileştirmiş sizleri...
Ya ADALET....
Sonuçlar bukadar korkutucuyken neden bir son verilemez bu kaybedişlere...
Bunca yıldır neden DUR denilemez...
Bilmem nerenin başbakanı, bilmem nerenin bakanı ülkemizi ziyaret etmeye geldiğinde bütün polis teşkilatını seferber edebilen kişiler neden kendi gelecekleri, kendi canları söz konusuyken bukadar sessiz.
Bu canlar bukadar mı değersiz?
Biz bukadar mı değersisiz?
Zaman akıp gidiyor...
Belki bir yerlerde kaybolmuş ama bitmemiş hayatlar var...
Daha çok ocaklar sönmeden,
Umutlar tükenmeden,
Türkiye Cumhuriyet'i hala yaşanası bir yerken "Dur" diyelim artık bu acı olaylara...
Sönmesin artık daha bağarında bu canlar.
Kalemim kırık, kelimeler kıfayetsiz bu sonlara...
Yılmaz DURMAZ
[ 18 Şubat 2010 02:06 ]
Özlemişim yazılarını.Güzel günler, senin gibi yüreği güzel olan insanların olsun.Türkiyemde yaşayan kayıp çocuklara bir tane daha eklenmemesi en büyük dileğimdir.
Çok güzel yazmışsın.Bu çocuklar bizim çocuklarımız.Kayıplar bizim kayıplarımız.
Çözüm bulacaklar ise bizim seçtiklerimiz.
Umarım seçtiklerimiz bu haykırışlarına kulak verirler.
Derslerinden zaman buldukça yazmanı istiyorum.
İzmir'den Denizli'ye kucak dolusu sevgiler. Başarılar Özge kardeşim.
Yazar
Yorum Sayısı
Tarih
Yazdırılabilir Sayfa |
Word'e Aktar |
Tavsiye Et
| 
Yorum Yaz
