Özlemek insanın içindeki kontrol edemediği ve izini çözemediği garip bir duygudur ..
Elimizden kayıp gidenleri özleriz. Biz insanların doğasında vardır kaybettiklerimizin arkasından yanarız, anarız, ağlarız. Özleriz her şeyi geçmişte yaşadıklarımızı, canlıyı, cansızı, hayvanı, doğayı, çocukluğumuzu ve her ne ise onu özlemek güzeldir aslında...
Mesela gurbetteki gurbetçilerimizi düşünün ülke özlemi burunlarının direğini sızlatırcasına acıyor. Dilini özlüyor Türkçe konuşacak birine hasretini anlamını kaybetmiş seslerin içinde kaybolmuş tek bir cümleye hasret birini düşünün gurbetten sevdiğinden haber bekleyen birini. Kendinizi onların yerinde olmak istemezdiniz bir yarıları hep eksik gibidir.
Özlemek sevmektir aslında sevmeseniz özleyemezsiniz,
Özlemek ağlamaktır.
Tutamazsın kendini boşalır içindeki hüzün seli toplayamazsın dökülen inci gibi gözyaşlarını, hatta şiir bile yazdırır insana en ruhsuz halinde.
Ben anneannemin masallarını ve o mis kokulu sabah toprak tavada pişmiş beyaz tarhana çorbasını ve o buğulu sesini özlerim kıyamazdı bize kızmaya, azarlamaya hatta annem bize yüksek ses kullansa kızardı, arka çıkardı bize. Sabah biz kalkmadan sütü sağıp yerleri bile badana yapardı ve kahvaltıya seslenirdi günün en erken saati olmasına rağmen uykunuzu almış ve dinç bir şekilde kalkar önce dışarıyı seyrederdim sonra misssss kokulu tarhana çorbasına atlardım. Üstüne de taze sütü devirdim mi beyaz bıyıklarım çıkardı. :)
Sonra akşam olur bizi başına toplar masal anlatırdı; bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde pireler berber develer tellal iken başlayan masal devam ederdi hayal meyal hatırlıyorum köyün en güzel kızı ile fakir çobanı hikâyelerini. Geçenlerde daldım annem aynı şekilde çocukları toplamış başına, masal anlatıyordu masal kahramanları bana yabancı değildi kıvrıldım yanına bende öyle dinlerken geçmişe gittim ve çocukluğumu özlediğimi farkettim. Bir an yan taraftan bir ses geldi minik yeğenimden; anneanne stewart yokmu? Bir gülüş koptu bende kendimi tutamadım bizler eskiyi özlüyoruz ama onlar daha yeni kimbilir belki onlarda ilerde çizgi film kahramanı stewart'ı özleyecekler..
Özlemek en çok masallara yakışır, kim bilir yel değirmenleriyle savaşabildiğimiz içindir. Yıllarca görmesenizde, duymasanızda unutamamaktır. Sevdiklerimizi içimizde yaşatmaktır aslında onlarda birer masal kahramanları. Mutlaka sizinde özledikleriniz unutamadıklarınız vardır bilmiyorum ama ben ilerde daha çok özleyipte ağlamamak için sevdiklerimize sımsıkı sarılalım.
ÖZLEMEK aslında kalbinin içine en derinine cesurca bakabilmektir,en derine bakıp tertemiz hatırlayabilmektir....
Saygılarımla…
Yazar
Yorum Sayısı
Tarih
Yazdırılabilir Sayfa |
Word'e Aktar |
Tavsiye Et
| 
Yorum Yaz
